Hrafní

Hrafní jest krukiem, który według lindarskich legend i podań towarzyszy bogu Ivarowi w jego długich wędrówkach. Jest obdarzony ludzkim głosem, którego używa często w dysputach ze swoim panem, nierzadko lekko dowcipkując. Wiele przekazów dotyczy właśnie Hrafníego, który, by pogłębić swoją wiedzę na temat ludzi, nieraz zaglądał do ich okien i podwórek. Zwykle stwarzał pozory bycia pospolitym krukiem, jednak czasem, gdy ktoś szczególnie go zaciekawił, nie mógł się powtrzymać przed otworzeniem dziobu.

Mity

Jedno z bardziej znanych podań dotyczy spotkania Hrafníego i kobiety o imieniu Stedi. Przelatując nad małą rybacką wioską zauważył, że zarzucane tam sieci mają splot inny niż te, które dotychczas widział. Bardzo go to zaintrygowało, był bowiem ciekawskim ptaszyskiem.

– Dziecko – zwrócił się do chłopca, który akurat przechodził pod jego drzewem – powiedz mi, kto w waszej wiosce wyplata takie sieci?

Chłopiec zląkł się nieco, ale pamiętał opowieści babki na temat zwierząt mówiących ludzkim głosem – tak długo, jak nie chciały zwieść go do lasu, nie powinna go spotkać krzywda.

– To najmłodsza córka miejscowej wdowy, Vany – oznajmił, zadzierając głowę. – Zwie się Stedi. Sprzedaje je rybakom.

– Zaprowadzisz mnie do jej domu? – Jako zachętę zrzucił pod nogi chłopca mały kryształ, który lśnił cudownie w słońcu, rzucając świetliste refleksy.

Dom wdowy był skromny, lecz solidnie zbudowany. Na jego progu siedziała młoda dziewczyna, mozolnie wyplatająca kolejną sieć rybacką. Miała długie, zręczne palce i dłonie noszące znamiona ciężkiej fizycznej pracy.

– Córko – Hrafní usiadł na balustradzie, wpatrując się w nią paciorkowatym okiem – kto nauczył cię takiego splotu?

– Sama go wymyśliłam – odparła dziewczyna śmiało, odrzucając na plecy długi, jasny warkocz. – Wymyśliłam wiele rzeczy, o których nawet ci się nie śniło, kruku.

Była to zuchwałość, do której Hrafní nie był przyzwyczajony. Zatrzepotał lekko skrzydłami, nieco wzburzony – ale też zaintrygowany.

– Mogłabym ci je pokazać – dodała, uśmiechając się – ale widzisz, jestem tylko córką wdowy. Ta wiedza to jedyne, co posiadam.

Czasem zdarzało się, że co odważniejsi ludzie prosili Hrafníego o wiedzę – gdzie pływają najsmakowitsze ryby, jak odnaleźć drogę w skałach prowadzącą do srebra – bądź drobne skarby, które dostawali w zamian za pogawędkę.

– Nie interesują mnie rzeczy materialne. – Stegi skończyła wyplatać sieć i odłożyła ją na bok. – Wiem, kto jest twoim panem i co potrafi robić. Tego nikt inny nie będzie w stanie mnie nauczyć. – Nachyliła się w stronę Hrafníego z błyszczącymi oczami. – Chciałabym się dowiedzieć o magii!

Kruk strwożył się lekko – wiedział, jacy są ludzie i do czego mogą być zdolni – lecz ostatecznie przystał na propozycję dziewczyny. Historia ich wieloletniej przyjaźni jest uważana za anegdotyczny początek stosowania magii wśród Lindárów, a Stegi – za pierwszą czarodziejkę. Symbolizuje również Kult Wiedzy, który łączy ludzi z różnych ścieżek życia.

Poza legendami, które przekazywane są głównie w formie ustnej i różnią się w zależności od miejsca, jednym z podstawowych tekstów kultury Lindárów jest tomik wierszy, przypowieści i aforyzmów, których autorstwo przypisuje się Hrafníemu.

Zobacz Także:

• Ivar
• Lindári